TUS tercih tabloları artık yalnızca akademik başarı sıralamasını değil; Türkiye’de hekimliğin nasıl yaşandığını gösteren sosyolojik bir röntgen niteliği taşıyor.
En çarpıcı gerçek şu:
“Son sıralardaki bölümler, aslında hayatın en gerekli bölümleri.”
Çünkü insan, hayatının en kritik anlarında bir çocuk doktoruna, bir iç hastalıkları uzmanına, bir nöroloğa, bir enfeksiyon hastalıkları uzmanına, bir genel cerraha, bir kadın doğum uzmanına, bir acil tıp hekimine mutlaka ihtiyaç duyuyor.
Buna rağmen bu branşların giderek daha az tercih edilmesi; genç hekimlerin bu alanları değersiz gördüğünü değil, sistemin bu alanları giderek daha ağır, riskli ve sürdürülemez hâle getirdiğini gösteriyor.
Ağır nöbet yükü, yüksek hasta sayısı, sağlıkta şiddet riski, malpraktis baskısı, performans sistemi, yetersiz özlük hakları ve giderek derinleşen tükenmişlik…
Bugünün genç hekimi artık yalnızca “iyi hekim olmayı” değil, aynı zamanda “insanca yaşayabilmeyi” de düşünerek tercih yapıyor.
Bu nedenle daha kontrollü yaşam sunan branşlar yükselirken; Pediatri, Genel Cerrahi, Kadın Doğum ve Acil Tıp gibi sağlık sisteminin omurgasını oluşturan alanlar geriye düşüyor.
Asıl mesele tam da burada başlıyor:
Toplumun en çok ihtiyaç duyduğu branşlarla, hekimlerin en sürdürülebilir gördüğü branşlar artık aynı noktada buluşmuyor.
Bu tablo uzun vadede yalnızca hekimleri değil; çocuk hastaları, acil servisleri, ameliyat bekleyen vatandaşları, anne adaylarını ve doğrudan toplum sağlığını etkileyecek ciddi bir yapısal soruna dönüşebilir.
Belki de bugün sormamız gereken soru şudur:
“Genç hekimler neden bu branşlardan kaçıyor?” değil,
“Bu branşlar neden yaşanamaz hâle geldi?”
.jpg)
